Blog: Sinterklaas in het WKZ

"Onlangs was ik ‘25 jaar in overheidsdienst’. Dat is best wel een raar jubileum want in mijn geval is dat opgebouwd uit allerlei verschillende ‘stukjes werk’, waaronder militaire dienst, een aantal jaren in het LUMC (toen nog AZL) en inmiddels al negentien jaar in het UMC Utrecht. Dat voelt niet echt als bij de overheid werken en ambtenaar zijn. Het wordt echter, blijkbaar, wel ergens zo bijgehouden. Ik vermoed door het ABP.

Sint-Mijter-Sinterklaas_2.png

Dus ik kreeg een tijdje terug hierover een berichtje met de vraag hoe ik dit wilde vieren. Nu ben ik niet zo heel erg van de feestjes en het in de belangstelling staan*, en vooral niet zo van de toespraken (krijgen), dus heb ik daar een andere oplossing voor proberen te vinden. Dat was uiteindelijk niet zo moeilijk want ik ben al een aantal jaren ‘vriend van het WKZ’ en dus heb ik het in die richting gezocht.

Uit navraag bleek dat het mogelijk was om met mijn bijdrage een onderdeel van het project ‘Sinterklaasfeest 2013’ te betalen: kinderen die in het weekeinde in het WKZ verblijven kunnen hun schoen zetten die gevuld wordt met iets lekkers en een klein kadootje. Zo kan ik, als hulp-Sinterklaas, ook een klein beetje meehelpen aan goede zorg voor patiëntjes in mijn ‘eigen’ ziekenhuis.

Het UMC Utrecht is een grote en professionele organisatie waar hoogwaardig onderzoek wordt gedaan en specialistische zorg wordt verleend maar het is goed om te beseffen dat de menselijke maat daarbij niet uit het oog mag worden verloren.

Ziek zijn en patiënt zijn in een (groot) ziekenhuis is niet leuk. Het kan heel beangstigend zijn en geeft een gevoel van afhankelijkheid, onzekerheid en kwetsbaarheid. Dit geldt voor volwassenen, maar nog meer voor kinderen. Het is goed om hier, ook als medewerker, bij stil te staan en aandacht voor te hebben.

Vrienden WKZ wil dat zieke kinderen in het Wilhelmina Kinderziekenhuis dit ziek zijn zoveel mogelijk kunnen vergeten. De stichting richt zich niet alleen op grote projecten, zoals een nieuwe ouder- en kindvriendelijke intensive-care, maar ook op kleinere projecten. Ik vind het vooral leuk om af en toe iets bij te dragen aan deze kleinschalige projecten, die soms net het verschil kunnen maken.

Toen ik twaalf en een half jaar in dienst was van het UMC Utrecht mocht ik ook wat geld uitgeven aan een receptie en heb ik dat geld, in plaats daarvan, besteed aan de aanschaf van ‘OK-beren’. De bedoeling van deze beren was om de angst van kinderen voor een operatie te verminderen. Ook dit is een goed voorbeeld van een project waarbij het vooral gaat om de persoonlijke, menselijke, kant van het patiënt zijn.

Er is een, vind ik, prachtige uitspraak die zegt: ‘geneeskunde is soms genezen, vaak verlichten en altijd troosten’. En bij dat laatste, zeker niet het minst belangrijke, kunnen deze kleine projecten wellicht een klein beetje helpen."

* En dus ben ik ook niet zo van de blogs schrijven met mijn foto erbij. Maar zo kan wel aandacht worden gevraagd voor Vrienden WKZ. En dat is natuurlijk helemaal niet verkeerd…

Gepubliceerd op 25 nov 2013